เวลาไปที่มันเหมือนเด็กอยู่ในร้านขนม ทุกอย่างดูน่าตื่นตาตื่นใจไปหมด บางทีไปแล้ว ลำบากจะตาย นอนกระดานไม้คืนละ 30 บาท แต่ผมชอบ มันคือประสบการณ์ไง พอกลับมา เจอ พัดลมก็อ้หพัดลม เจอผ้าห่มก็ผ้าห่มโว้ย ! แต่ถ้าผมไปเที่ยวลอนดอน พักโรงแรมดี ๆ

กลับมาก็ไม่มี อะไรเล่าให้ใครฟังหรอก แต่ผมพาเพื่อนไปเนปาลประมาณ 2 – 3 ปีที่แล้ว ทุกวันนี้ ตอนออกมาดื่ม เหล้าด้วยกัน ยังคุยแต่เรื่องเดิม ๆ อยู่เลย แต่ก่อนผมจะพยายามแวบไปปีละครั้ง ทำงาน 1 โปรเจ็กต์แล้วจะไปเลย บางทีหายไป เดือนสองเดือน เดินทางไปเรื่อย ๆ

พอเงินหมดก็กลับมาหาหม่อมน้อย ( ม . ล . พันธุ์เทวนพ เทวกุล ) ขอ งานทำ แต่ตอนนี้ไม่ได้ไปไหนมาเกือบ 2 ปีแล้ว เพราะว่าผมทำงานต่อเนื่องมาก ไม่ค่อยมีโอกาสไป ใหน 

เอาจริงกับชีวิต ทุกวันนี้ ผมพยายามจริงจังกับการแสดงมากขึ้น ค่อนข้างเครียดกับมันมาก กดดันตัวเอง ค่อนข้างสูง เพราะผมไม่ใช่นักแสดงที่มีพรสวรรค์สูงมาก บางทีเวลาเล่นหนัง ผมยังรู้สึกว่ามันไม่ใช่ สิ่งที่ผมควรจะทำ เพราะมันไม่ใช่อาชีพที่เป็นธรรมชาติของผมเลย

ผมคิดอยู่ว่าอาจจะไปทำงานเบื้องหลัง เป็นอะไรที่ใช้สมอง ได้ครีเอทหน่อย ก็เป็นไปได้ว่า : จะไปฝึกงานเป็นผู้ช่วยผู้กำกับ เผื่อวันหนึ่งอาจจะได้กำกับหนังของตัวเองสักเรื่อง 

ผมอยู่กับหนังมาตั้งแต่อายุ 17 อยู่กับมันจนอิน จนมันกลายเป็นสิ่งที่ผมสนใจไปแล้ว อย่าง น้อยมันก็เป็นสิ่งที่เรารู้มากที่สุด เวลาพูดอะไรกับใคร มันก็ออกมาเป็นเรื่องหนังหมด ยิ่งพอทำงาน ตรงนี้ มีคนเอาหนังมาให้ดูเยอะ ๆ มันก็ได้ซึมซับเข้าไปในสมองอีก

ผมมีความรู้สึกว่าหนังเป็นสื่อที่ น่าทิ้งมาก ๆ แล้วไหน ๆ เรามาอยู่ในวงการนี้ ผมก็อยากสุด ๆ ไปสักทาง อย่างเรื่องการแสดง ผมก็ด ทำไปเรื่อย ๆ จนได้โปรเจ็กต์หนึ่งที่โอ . เค . เป็นมาสเตอร์พีซของผมแล้ว ผมก็จะย้ายไปทำอย่างนี้ ถ้าไปอยู่เบื้องหลัง ผมก็ขอทำมาสเตอร์พีซสักหนึ่งเรื่อง แล้วก็ขอไปทำอย่างอื่นต่อไป ชีวิตนะ

 

ได้รับการสนับสนุนโดย  ufabet สมัคร